Eén uit de duizend...

Zo'n 12 jaar geleden verwelkomden we Olivia in ons huis in Kaster. Een wit standaard Australian Labradoodle teefje dat van bij de eerste aanblik ons hart stal. Het was niet onze eerste hond, maar dit was wel echt wat wij zochten in een hond. Rustig karakter, maar toch ook speels ondeugend en altijd een toevlucht voor vooral de kinderen die in haar een bondgenoot, luisterend oor en vriendin vonden.

Sommige mensen zeggen dat je aan een hond altijd werk hebt en dat je je vrijheid kwijt bent. Wel als we het werk en de 'beperking in vrijheid' in beschouwing nemen, dan vergaat dat in het niets met alle grappige, ontroerende en zalige momenten die we samen beleefden.

Toen Olivia 2 jaar werd, kwam Flavie, het 'nichtje' van Olivia, ons gezin vervoegen. Olijfje had er ook onmiddellijk een goeie klik mee en de 2 werden onafscheidelijk. Zelfzekere Olijf nam onzekere Flavie mee op sleeptouw en als er iets lekkers te vinden was, dan stond Flavie steeds op de uitkijk zodat Olijf kon dieven. Ze gingen allebei ook steeds mee op vakantie naar zowel de zon als de sneeuw en we genoten allemaal en elke dag van elkaars gezelschap en aanwezigheid.

Helaas kregen we vorig jaar de diagnose kanker te horen nadat we een gezwel in haar mond opgemerkt hadden. We lieten het gezwel wegsnijden, maar Fré de dierenarts liet verstaan dat het hoogstwaarschijnlijk snel zou terugkeren. Je kan dan de keuze maken om dan opnieuw te gaan opereren, bestralen en chemo toe te dienen, maar dat doe je dan vooral uit een vorm van - begrijpelijk - egoïsme. Je doet er het dier in kwestie geen plezier mee.

Uiteindelijk kwam een goeie 2 maand na haar operatie het onvermijdelijke. Gisterenavond hebben we ze dan met heel veel pijn in ons hart in haar vertrouwde omgeving laten inslapen. Geen pijn meer voor Olijfje. Vooral het laatste jaar had ze, ondanks de zware pijnstillers, duidelijk ook veel last van haar gewrichten. Zelfs korte wandelingetjes werden moeilijk.

Vorige week plaatste ik nog een tekst van Jens Ulrik Høgh op de nieuwspagina over het enorme taboe dat tegenwoordig over de dood hangt en hoe ver de maatschappij tegenwoordig van de dood staat. Ondanks het feit dat wij daar als jagersgezin wel dichtbij staan en wetende dat je je hond normaal altijd zal overleven, komt de dood van een dier dat je lief hebt, nog steeds keihard aan. Hoe hard het ook is, maar liefhebben is ook loslaten en mijmeren van alle mooie momenten die we dankzij haar gehad hebben.

Lieve Olijfje, je bent nu verhuisd naar onze harten. We zullen je allemaal ongelofelijk hard missen.💔💔💔

Olivia 15/02/2014 - 23/02/2026

Flavie, Olivia en Sofie

Emilienne en Olivia

Olivia in de herfst

Olivia & Cézanie

Olivia & Kristof

Olivia in Frankrijk

Olivia in de hangmat

Olivia, opa & Flavie

Olivia in de tuin

Haakwerkje van Cézanie, Emilienne & Olivia

Het is maar een hond...

Van tijd tot tijd zeggen mensen tegen me: 'Stel je niet zo aan, het is maar een hond.' Of: 'Dat is veel geld voor maar een hond.' Ze begrijpen de afgelegde afstand niet, de tijd die erin zit, of de kosten die gepaard gaan met 'maar een hond'. Sommige van mijn mooiste momenten beleefde ik met 'maar een hond'. Vele uren zijn voorbijgegaan met als enig gezelschap 'maar een hond', maar ik voelde me geen moment alleen.

Sommige van mijn verdrietigste momenten werden veroorzaakt door 'maar een hond', en in die dagen van duisternis gaf de zachte aanraking van 'maar een hond' mij troost en een reden om de dag door te komen. Als jij ook denkt dat het 'maar een hond' is, dan zul je waarschijnlijk ook uitdrukkingen begrijpen als 'maar een vriend', 'maar een zonsopgang' of 'maar een belofte'.

'Maar een hond' brengt de essentie van vriendschap, vertrouwen en pure, ongetemde vreugde in mijn leven. 'Maar een hond' haalt het medeleven en het geduld in mij naar boven die mij tot een beter mens maken.

Vanwege 'maar een hond' sta ik vroeg op, maak ik lange wandelingen en kijk ik hoopvol naar de toekomst. Dus voor mij en mensen zoals ik, is het niet 'maar een hond', maar een belichaming van alle hoop en dromen voor de toekomst, de dierbare herinneringen aan het verleden en de pure vreugde van het moment. 'Maar een hond' haalt het goede in mij naar boven en leidt mijn gedachten af van mezelf en de zorgen van de dag.

Ik hoop dat mensen op een dag kunnen begrijpen dat het niet 'maar een hond' is, maar hetgeen dat mij menselijkheid geeft en voorkomt dat ik 'maar een man' of 'maar een vrouw' ben.

Dus de volgende keer dat je de zin 'het is maar een hond' hoort, glimlach dan gewoon... want zij 'begrijpen het gewoon niet'."

Richard A. Biby