Dood van een dier...

Als mensen zich echt zouden focussen op de kwaliteit van het leven van dieren die we eten, dan zouden jagers hun absolute helden zijn. Want wat kan een beter dier zijn om te eten dan een dier dat een natuurlijk leven leidt?

Maar de meeste mensen geven niet om de kwaliteit van het leven van dieren. Ze geven om hun eigen leven en wat ze het meest vrezen is de dood. Ze willen een wereld zonder dood, of in ieder geval één waarin iedereen het erover eens is die te negeren. Om hen te behagen verbergt de samenleving de dood.

Daarom worden de meeste dieren verborgen in stallen en achter gesloten deuren door iemand anders gedood. Het is ook de reden waarom afbeeldingen van dode dieren als 'gevoelige beelden' worden beschouwd als je kunt zien dat het vlees vroeger een levend dier was. Zelfs in de supermarkt kan je in de vleesafdeling nauwelijks nog een stuk vlees vinden waarvan je kan zien dat het ooit van een dier was.

Als we de dood niet zien, bestaat die niet. Als het niet bestaat, maakt het niet uit. Hypocriete struisvogeltactieken.

De dood van dieren is een van de grootste taboes van de moderne tijd. Jagers doorbreken constant dat taboe en DAT is de oorzaak van alle ellende die jagers over zich heen krijgen.

Jens Ulrik Høgh

Ik herinner mij zelf nog heel goed de tijd dat ik met mijn oma in het centrum van Kortrijk naar de markt ging en in de drukke Lange Steenstraat (de winkelstraat van Kortrijk) hingen hazen in het vel en fazanten in de pluimen gewoon buiten bij de slagerij. Een slagerij die dat nu zou overwegen, riskeert dat heel zijn zaak in gruzelementen wordt geslagen. Tegenwoordig is dat helaas echt ondenkbaar.

Met weidelijke groet,

Kristof Vandewoestijne