Wanneer anti-jacht de rode lijn van radicalisme overschrijdt!

Het vorige artikel van anderhalve week geleden, ging over dierenactivisten-terroristen die in Italië de wind van voor krijgen door een nieuwe wetgeving die zware straffen uitspreekt tegen iedereen die jachtactiviteiten hindert. Het artikel was nog niet koud of er verscheen op de website van het Waalse radicale AnimalWeb, een artikel over een Franse burger die vastberaden en (volgens de auteur) heroïsch acties ondernam tegen jagers. In het artikel schrijft de auteur met veel sympathie over de acties die werden ondernomen om jacht te verstoren. Het gaat om het vernielen van hoogzitten, het verstoren van jachten, het onder druk zetten van jachtrechthouders en het constant opzoeken en uitlokken van conflict.

Het verontrustende aan dit soort artikels is vooral de eenzijdige toon waarop het geschreven is. Het verheerlijkt de manier waarop één persoon erin zou zijn geslaagd om de jachtactiviteiten aanzienlijk te verstoren of zelfs stil te leggen. Door ze zo te beschrijven, geef je een heroïsch karakter aan illegale en verwerpelijke acties en daarmee moedig je ook andere activisten aan om gelijkaardige methodes te gebruiken. De acties worden voorgesteld als “burgerverzet”, maar iedereen die ook maar een beetje belang hecht aan de democratische waarden in onze samenleving, moet zich bij dergelijke posts én acties toch grote vragen stellen. Achter de romantische beschrijving van een “bos dat zijn rust heeft teruggevonden” schuilt een andere strategie: het gaat om het bewust verstoren van een legale jachtactiviteit of het beschadigen van jachtinfrastructuur en dat is - in tegenstelling tot België en Nederland - ook in Frankrijk strafbaar.

Het artikel verzwijgt ook doelbewust de realiteit. Jacht is en blijft een activiteit die strikt wettelijk wordt gereguleerd en een duidelijke rol speelt in het beheer van dierenpopulaties en de balans tussen landbouw-bosbouw-jacht. Iedereen die ook maar een heel klein beetje kennis van natuur heeft, weet ook dat jacht gewoon een noodzaak is.

Jagers reduceren tot een "gewapende minderheid" die haar wil en wet in de natuur oplegt, zoals het artikel suggereert, is een grove leugen en getuigt van intellectuele luiheid. Het komt neer op het ontkennen van het werk van tienduizenden vrijwilligers die betrokken zijn bij het beheer van zowel fauna als flora in landelijke gebieden.

In een periode waarin discussies over natuurbeheer, milieu en het gebruik van de open ruimte al gevoelig liggen, is het in niemands belang dat sabotage, intimidatie of confrontaties in het bos toenemen. Dat geldt voor zowel jagers als voor wandelaars, landbouwers, natuurliefhebbers en andere gebruikers van het buitengebied.

Meningsverschillen en maatschappelijk debat zijn een normaal en waardevol onderdeel van een democratische samenleving. Het verheerlijken van illegale handelingen of van acties die de veiligheid van anderen in gevaar kunnen brengen, vergroten de polarisatie en bemoeilijkt het zoeken naar oplossingen die rekening houden met de belangen van alle betrokkenen.

Met weidelijke groet,

Kristof Vandewoestijne

bron: sochasse.fr