Over uitzetten van wild, plezier- en trofeejacht.

Met de regelmaat van de klok krijg ik (en andere jagers ongetwijfeld ook) van mensen de vraag hoe ik als jager tegenover het uitzetten van wild sta, wat ik denk van trofeejacht en waarom ik plezierjacht niet afkeur. Tot enkele jaren geleden hadden die laatste twee woorden geen enkele negatieve connotatie en stelde niemand zich daar vragen bij. Soms word je moedeloos van het feit dat je je steeds opnieuw moet verdedigen voor iets wat, net als ons overlevings- of voortplantingsinstinct, gewoon tot het natuurlijke instinct van de mens behoort. De mensheid staat tegenwoordig steeds verder van de natuur af, en er heerst bovendien een enorm taboe over de dood van zowel mens als dier. Mensen kunnen niet meer omgaan met de dood en besteden die uit. Als we de dood niet zien, bestaat hij niet. Als hij niet bestaat, maakt het niet uit. Struisvogeltactieken.

Omdat we ons als jagers echt niet hoeven te verdedigen, maar gewoon kalm moeten uitleggen wat wij doen, doe ik het hier in de blog nog een keer…

Uitzetten van wild...

Natuurlijk wordt er ook in Vlaanderen nog wild uitgezet. Is dat nog massaal en met honderden dieren tegelijk zoals toen het wettelijk nog kon? Uiteraard niet, maar elk geval – hoe klein ook – wordt elke keer met grote gretigheid door de pers in de spotlight gezet. Het laatste bericht had de volgende titel: Politie neemt fazanten en patrijzen in beslag in Sinaai: "Waarschijnlijk om uit te zetten voor de jacht." Dergelijke titels leveren uiteraard veel kliks en reacties op, maar als je het artikel dan leest (wat heel weinig mensen – aan de reacties te zien – nog doen), blijkt het in dit specifieke geval te gaan over slechts 3 fazanten en patrijzen.

Ik weet het: het kweken van niet-geringd wild is verboden, maar 3 stuks in een volière houden en je staat in alle nationale kranten. Serieus? Verder wordt in het artikel ook gesproken over illegale munitie. De loodhagel die werd gevonden, is helemaal geen illegale munitie. Je mag er in Vlaanderen niet mee jagen, maar je mag het wel in bezit hebben, omdat je er onder andere in Wallonië en Frankrijk mee mag jagen. De details van deze zaak ken ik niet, en ik ga deze man hier niet verdedigen, maar dat dergelijke persberichten heel tendentieus zijn, moet zelfs het kleinste kind toegeven.

Enfin, je moet eigenlijk echt gek zijn om nog wild te willen lossen, want je straft er niet alleen jezelf mee, maar ook je buurjagers, en daarnaast besmeur je ook de naam van elke jager in het algemeen en van de Vlaamse jager in het bijzonder.

Laat me wel heel duidelijk zijn: ik ben absoluut niet tegen het uitzetten van wild. Alleen kan het – in tegenstelling tot de meeste Europese landen en Wallonië – in Vlaanderen jammer genoeg niet meer op legale wijze. De Duitse overheid faciliteert herpopulatie met wetenschappelijke ondersteuning en monitoring. Daar zag men in verschillende deelstaten dat door het bijna verdwijnen van kleinwild ook het roofwild verdween. Door jagers wild te laten uitzetten, kwam ook het roofwild terug. Dat is een pure win-win.

Stop met de zielige-diertjes-mentaliteit. De mens eet vlees, en er zijn nu eenmaal consequenties verbonden aan het verkrijgen van dat vlees. Zo’n 63% van alle diersoorten op aarde eet vlees. De mens is bovendien de enige soort die andere dieren doodt op een zodanige manier dat het dier in kwestie zo weinig mogelijk hoeft af te zien.

In Vlaanderen heerst over het uitzetten van wild voor de jacht (in tegenstelling tot het uitzetten van andere dieren) ook een enorm taboe. In Wallonië kan het dus perfect legaal, en daar werkt het ook prima. In ons Waalse jachtveld dat we een drietal jaar geleden konden verwerven, zien en horen we regelmatig nog enkele wilde fazanthanen. Hennen hebben we zelfs op de vele wildcamera’s nog niet gezien. Dat komt vooral door grondpredatie door everzwijn, vos, das en wasbeer.

We gaan binnenkort een dertig-tal fazanthennen (waar we niet op jagen) legaal in ons jachtveld uitzetten en hopen dat er enkele overleven en zo opnieuw voor meer nesten zullen zorgen. Is dat verwerpelijk? Helemaal niet. Zorgen gekweekte dieren voor een verzwakking van populaties? Ook niet. Er is uiteraard een verschil tussen 500 fazanten op 50 hectare de avond voor een jachtdag lossen, of dat op een manier te doen waarbij je echt de populaties vooruit helpt.

Om af te sluiten (zonder een ‘Calimerootje’ te doen) over het uitzetten en om de krantentitel van hierboven in perspectief te plaatsen: over de bewezen illegale praktijken én het illegaal uitzetten van invasieve exoten door de gesubsidieerde Vlaamse VOC, moet ik nog steeds het eerste artikel lezen. Ook over het (illegaal) uitzetten van niet-bejaagbaar wild en grote predatoren verschijnt er nog heel erg weinig in de pers.

Een straf artikel over het uitzetten van bever, lynx, beer en wie weet welke andere diersoorten nog, kun je hier vinden. Afgelopen maand publiceerde National Geographic Nederland nog een artikel met de titel: “Keert na de wolf ook de bruine beer terug naar Nederland?” 

Wanneer stopt deze waanzin eigenlijk?

Trofeejacht

Sinds Cecil de Leeuw (link) zijn wereldwijd alle dierenrechtenorganisaties de term trofeejacht gaan gebruiken. Het is na tien jaar nog steeds bon ton voor anti-jagers om ‘trofeejager’ te pas en te onpas te gebruiken en ervoor te zorgen dat het zo negatief mogelijk wordt neergezet.

Wel, ik kan jullie zeggen dat elke jager een trofeejager is die met heel veel plezier gaat jagen. Et alors? Het vlees dat we eten, het gewei dat we afkoken, de krulveer van de geschoten eend, de foto van het gestrekte dier, de grandels van een hinde of de reekop die we door onze taxidermist laten prepareren, zijn allemaal trofeeën.

Een jachttrofee is niet zoals een sporttrofee die je trots aan iedereen toont die het zien wil; het zijn stuk voor stuk blijvende herinneringen aan de jacht. Elke keer als ik ernaar kijk, zie ik de beelden en voel ik de emoties terug. Het is ook een vorm van laatste eer aan het dier dat zijn leven liet om jouw gezin eten te geven. Je kunt natuurlijk die ‘trofeeën’ gewoon in de vuilnisbak gooien, maar dat slaat, als je er even bij nadenkt, helemaal nergens op.

Eigenlijk kun je het vergelijken met mensen die op restaurant foto’s nemen van hun bord om op hun socials te delen. Daarop zie je ook gewoon gedode dieren, maar dan niet meer in een herkenbare vorm. Het enige verschil is dat die mensen de dieren op hun bord door iemand anders hebben laten doden.

En wat trofeejagen in Afrika betreft: lees vooraleer te oordelen ook even dit artikel.

Plezierjacht

Een naam die enkel en alleen past bij een vrijetijdsbootje. Niet bij jacht. Natuurlijk hebben wij als jagers plezier tijdens het jagen. Iedereen die met zijn of haar passie bezig is, heeft daar plezier aan. We beleven plezier aan het vooruitzicht om met gelijkgezinden samen te komen. We beleven plezier aan de – soms lange – rit naar het jachtveld. We beleven plezier aan het terugzien van onze makkers. We beleven plezier aan het delen van verhalen. We beleven plezier aan het samen genieten van een heerlijk stuk wildbraad. En ja, we beleven ook plezier aan een goed geplaatst schot, waarbij een dier onmiddellijk dood is en niet beseft heeft wat er gebeurde. Daarnaast kan ik zeggen dat elke jager zich ook enorm slecht zal voelen als hij of zij een dier kwetst of wanneer een dier niet onmiddellijk dood is.

Jacht is, voor alle duidelijkheid, geen synoniem van ‘doden’, want mocht dat zo zijn, dan was er geen personeelstekort in de slachthuizen en stonden jagers in dikke drommen aan te schuiven om te solliciteren. Jagen is het geheel van voorbereidingen, van ontmoetingen, van wandelen, van genieten van de natuur en ja, ook van dat hele korte moment waarop een schot wordt gelost.

Hunting is not about killing at all. It’s all about hunting.

Mensen die tegen jacht zijn, vinden dat jacht niet door niet-professionelen mag gebeuren en dat het beheer van wild dus door mensen van de overheid moet worden uitgevoerd. Wel, ik kan sowieso zeggen dat zij dat met evenveel plezier zullen doen als wij. Het enige verschil is dat elke burger daarvoor mee zal moeten betalen.

En dat staat dan nog los van alles wat jagers doen ter verbetering van biotopen. Ja, juist… een door de overheid vet gesubsidieerde vereniging als Natuurpunt doet dat ook. ;-)

Met weidelijke groet, Kristof Vandewoestijne