
Cecil de leeuw was, vooraleer hij in 2015 door de Amerikaanse tandarts Walter Palmer werd gedood, helemaal geen beroemde leeuw zoals dierenrechtenorganisaties onterecht claimen. Wel was hij één van de bekendste leeuwen van het Hwange National Park. Ik ben er zeker van dat niemand van jullie voor 2015 ooit al van Cecil gehoord hadden. Sinds Cecil wordt de term 'trofeejacht' dagdagelijks misbruikt door de anti-jacht-NGO's om jagers door het slijk te trekken. NGO's hebben drama nodig om hun budgetten te financieren. Deze budgetten betalen op hun beurt hoge salarissen, houden conferenties en geven weinig of geen geld uit aan hun gestelde doelstellingen, maar wel aan hun operationele budgetten...
Hieronder een brief van John Laing, voorzitter van ZPGA die de vinger op de wonde legt.

Publicaties met betrekking tot Cecil de Leeuw
De Zimbabwe Professional Guides Association (Z.P.G.A.) merkt met groeiende frustratie de voortdurende verspreiding op van verhalen, met name via sociale mediaplatforms en in internationale documentaires, die onder andere het Cecil-incident herhaaldelijk behandelen op een manier die gedreven is door twee hoofddoelen: het in diskrediet brengen en uiteindelijk sluiten van de gereguleerde jachtindustrie van Zimbabwe, en het genereren van inkomsten uit emotioneel geladen storytelling.
Veel van deze verhalen zijn afkomstig van individuen en organisaties buiten Zimbabwe die kicken op straffe titels en die ook zorgen dat deze artikels volop gedeeld worden, waarbij vaak selectieve of vertekende interpretaties van gebeurtenissen worden gepresenteerd. Deze verhalen laten regelmatig de bredere natuurbeschermingscontext weg, het juridische kader waarbinnen het Zimbabwaanse wildbeheer opereert, en de sociaaleconomische realiteit van plattelandsgemeenschappen die afhankelijk zijn van duurzame benuttingsmodellen.
Er worden aanzienlijke inkomsten gegenereerd via deze publicaties, uitzendingen en fondsenwervingscampagnes, terwijl vrijwel geen van deze opbrengsten wordt teruggeleid naar Zimbabwe om natuurbescherming, anti-stroperij-initiatieven, habitatbeheer of gemeenschapsontwikkeling te ondersteunen. Zimbabwe wordt het onderwerp van het verhaal, maar niet de begunstigde van de financiële opbrengst. In feite worden onze wilde dieren en onze regelgevende systemen gebruikt als materiaal om externe belangen te verrijken, terwijl lokale natuurbeschermingsinspanningen geen tastbare ondersteuning ontvangen.
De Z.P.G.A. is van mening dat als individuen en organisaties werkelijk geven om de wilde dieren van Zimbabwe en de resultaten van natuurbescherming, zij op constructieve wijze moeten samenwerken, financieel en praktisch moeten bijdragen aan natuurbeschermingsinspanningen ter plaatse, en moeten deelnemen aan een geïnformeerde dialoog in plaats van eendimensionale verhalen te blijven verspreiden. Betekenisvolle bijdrage, transparantie en verantwoordelijkheid moeten hand in hand gaan met belangenbehartiging.
Het is tijd dat degenen die profiteren van het vertellen van Zimbabwes wildverhalen naar voren stappen, zich verantwoordelijk opstellen en substantieel bijdragen aan het natuurbeschermingslandschap dat zij zo gemakkelijk bekritiseren.






