De jager in ons...

Als jacht in de pers komt, dan vliegen gratuite beschuldigingen en verwijten ons heel vaak rond de oren. Ook verschillende bv's menen zonder ook maar over een beetje achtergrondkennis of ervaring, platte populistische uitspraken over jacht te moeten doen. Gelukkig zijn ze niet allemaal zo en het is dan ook heel mooi om jacht nog eens in een positief daglicht te zien verschijnen in de populaire pers. Walter Damen schrijft in zijn column 't Pleidooi van Damen' in Het Laatste Nieuws over een jachtdag die hij meegemaakt heeft en met eigen ogen heeft kunnen zien hoe het er echt aan toe gaat.

Walter Damen is een invloedrijke, bekende Belgische advocaat en strafpleiter (° 5 september 1971, Wilrijk – Antwerpen)  die zowel in het rechtsleven als in de media een rol speelt en vooral opvalt in grote en mediagenieke strafzaken.

Ik ben voor ’t eerst mee op jacht gegaan. Als getuige, niet als jager. Ik droeg geen geweer, wel een zekere terughoudendheid. De jacht is een beladen onderwerp, herleid tot slogans en verontwaardiging. Net daarom wilde ik zien, luisteren, begrijpen en voelen voor ik oordeelde. Wat meteen opviel, was de ernst. Geen stoerdoenerij, geen bravoure maar kameraadschap. De jacht bleek geen vrijblijvende bezigheid, maar een praktijk die steunt op regels, kennis en discipline, vaak doorgegeven van vader op zoon, soms van moeder op dochter. Niet als folklore, maar als verantwoordelijkheid. Wie jaagt, zo zie ik, draagt zorg. Voor het dier, voor het landschap, voor het evenwicht.

We spreken graag over dierenrechten, maar laten het doden over aan anonieme dieronwaardige systemen.

Wildbeheer

Niet elk dier komt in aanmerking. Enkel bepaalde soorten, in strikt afgebakende periodes en aantallen, mogen worden bejaagd. Wildbeheer heet dat, en het verdient meer respect dan het doorgaans krijgt. Het gaat niet om willekeur, maar om correctie. In een natuur die al lang geen zuivere natuur meer is. Overpopulatie is immers geen theoretisch begrip. Ze leidt tot verkeersongevallen, schade aan landbouw, maar ook dieren die verhongeren of ziek worden. De afwezigheid van natuurlijke vijanden doet daar geen goed aan. Dat plaatst de jager in een moeilijke, maar noodzakelijke rol. Niet als heerser over leven en dood maar wel als degene die een taak opneemt die niemand anders durft of wil opnemen.

Wat mij raakte, was de houding tegenover het doden. Geen jacht om de jacht, geen opgepast triomf. Elk dier werd meegenomen, verwerkt, gegeten. Het doden was geen doel, maar een consequentie met immens veel eerbetoon voor het dier. Dat onderscheid is wezenlijk. Wie jaagt om te eten, kijkt anders naar het dier dan wie vlees koopt zonder ooit het miserabele leven erachter te zien.

Dat brengt mij bij een ongemakkelijke vraag. Waarom doden we zonder aarzeling een insect in huis, maar reageren we verontwaardigd bij het schieten van een hert? Is het verschil rationeel of emotioneel? Grootte, schoonheid, nabijheid? Of projecteren we onze morele grenzen selectief, afhankelijk van wat ons confronteert?

We spreken graag over dierenrechten, maar laten het doden over aan anonieme dieronwaardige systemen. De jacht daarentegen is zichtbaar, tastbaar en daardoor ongemakkelijk eerlijk. Ze dwingt tot nadenken over onze verhouding tot andere levende wezens en over onze rol in het ecosysteem.

Respectvolle toeschouwer

Ik ben geen jager geworden. Dat hoeft ook niet. Wel een respectvolle toeschouwer die de complexiteit van de jacht erkent. De jager is geen karikatuur maar een oermens die het zelf doet in plaats van de vreselijke, respectloze dierenkwekerijen. Wie de jacht reduceert tot wreedheid, weigert te zien hoezeer ze gestoeld is op kennis, traditie en verantwoordelijkheid. En daar ligt het onderscheid.

Ik zou het zelf niet kunnen maar eet wel vlees. Maakt dat van mij een lafaard? Nee, maar wel een kameraad van de jager.

Walter Damen

Dhr. Damen spreekt van anonieme dieronwaardige systemen en vreselijke, respectloze dierenkwekerijen. Ik kan enkel hopen dat hij daar niet onze landbouwers mee wil bedoelen. Alle landbouwers die ik ken, zijn heel erg bezig met dierenwelzijn en zijn echt begaan met hun dieren. Het zou een nog betere column geweest zijn, mocht hij hier verwezen hebben naar het Mercosur-handelsakkoord. In Zuid-Amerika zullen de dieren niet de luxe hebben die ze hier hebben.

Met weidelijke groet,

Kristof Vandewoestijne