Zielige-diertjes-mentaliteit.

Gisteren reageerde er een dame op een post waar ik met een video toonde hoe mooi de spiegel van een reegeit opengaat en waarom reeën dat doen. De dame zei: "Hopelijk komt ze geen jager tegen , want dan is het gedaan!"

In één van m'n laatste posts kon je het nog lezen:  Mensen willen een wereld zonder dood of in elk geval één waarin iedereen het erover eens is de dood te negeren. Om hen te behagen verbergt de samenleving de dood. Daarom worden de meeste dieren verborgen in stallen en achter gesloten deuren door iemand anders gedood. Het is ook de reden waarom afbeeldingen van dode dieren als 'gevoelige beelden' worden beschouwd op de sociale medie. Zelfs in de supermarkt kan je in de vleesafdeling nauwelijks nog een stuk vlees vinden waarvan je kan zien dat het ooit van een dier was. Ik heb het al vaak gezegd, mensen kennen helaas echt niets meer van hoe de natuur werkt.

Ik heb de dame daarop de vraag gesteld: " En wat als ze opgegeten wordt door een wolf, lynx, beer of vos? Wat als ze door een auto of vrachtwagen van de weg worden gemaaid? Of als ze ergens een kwetsuur opdoet en door vliegenmaden levend wordt opgegeten? Of wanneer ze zo oud wordt dat ze door het afslijten van haar tanden uiteindelijk sterft omdat ze niet meer kan eten? Wat met noodweer? Of honger? In al deze gevallen zal die ree een trage en pijnlijke dood sterven. Is het dan wel ok?"

De natuur is nu eenmaal geen sprookjestuin en is keihard. Bij in het wild levende dieren komt het zo goed als nooit voor dat ouderdom de doodsoorzaak is. Zelfs roofdieren aan de top van de voedselketen gaan bijna nooit dood op een manier zoals mensen hier in het Westen meestal sterven. Toppredatoren sterven meestal door ontbering omdat ze te zwak worden om te jagen of ze worden gedood door soortgenoten.

Als mensen zich écht zouden focussen op de kwaliteit van het leven van dieren, dan zouden jagers eigenlijk hun absolute helden zijn. Een dier dat geschoten wordt door een mens zal in elk geval minst afzien...

Je kan dat zielig vinden, maar de realiteit is nu eenmaal wat ze is...

Met weidelijke groet, Kristof Vandewoestijne