Eerste ervaring met grofwild.

Op een gegeven moment gaat het echt jeuken. Ik was medegebruiker van de Sako .270 van mijn jachthouder en heb die twee keer meegenomen op jacht. De eerste keer was ik met een vriend, via een advertentie in de Nederlandse Jager, een weekend zwartwild en vrouwelijk reewild aan het jagen vlak bij vliegveld Hahn (Duitsland). Overdag een beetje helpen met van alles en nog wat in het veld en dan vanaf het einde van de middag tot 1 uur ’s nachts aanzitten.

In de schemer zag ik een geit met een kalf, maar echt duidelijk kon ik het door de richtkijker niet zien. Onervaren als ik was, heb ik niet geschoten. Niet zeker, niet schieten. Maar wat bleek? De kijker op de Sako was niet geschikt voor het donker. Ik zag dus op een gegeven moment helemaal niks meer. En dan wordt het voor mij moeilijk om wakker te blijven. Om 1 uur ’s nachts hebben ze me wakker gemaakt. Of ik nog varkens gezien of gehoord had.

"Nee, alleen twee reeën in het begin, meer niet." Toch even kijken op de voerplek. Alles leeg gevreten. Die zwijnen hebben daar de horlepiep gedanst terwijl ik lag te slapen. Stenen hebben ze opzij moeten schuiven om bij het voer te komen en ik slaap er doorheen!

Mijn eerste reegeit schoot ik in een veld van Princeland. Een groepje van vijf reeën trok aan mij voorbij, maar ik vond ze te ver weg. Ze bleven een tijdje laveien en het heeft gejeukt, dat kan ik jullie zeggen! Er stond een klein stuk mooi dwars, helemaal vrij, maar die afstand... Niet zeker, niet schieten. Even later trokken ze schuin omhoog verder, toen er een enkele reegeit aan kwam lopen. Kijken, kijken en nog eens kijken. Is ze echt alleen of loopt er nog wat achter? Hoofd half uit het raampje om nog beter te kunnen zien. Ze is helemaal alleen, maar ze staat niet stil. Ze springt over een draad en is nog dichterbij gekomen. Voor mijn kansel zal ze weer een draad over moeten, of eronderdoor. Misschien dat ze dan even stilstaat. Geweer aan de schouder, ree opzoeken in het vizier, kruis op het blad en volgen. Ja...ze staat even stil voor de draad. Nu! Boem! Ze heeft geen stap meer gezet.

De Sako was prima, alleen de kijker erop was niet geschikt voor het nachtwerk. Tijd voor mijn eigen kogelbuks met een kijker die wel geschikt is om ’s nachts aan te zitten. Het kostte maanden en maanden sparen, maar uiteindelijk was het moment daar.

Bij Erik Somhorst heb ik mij goed laten voorlichten, diverse geweren in handen gehad en de keus was gevallen op een Browning Acera 30.06 Springfield. Een tweedehands, maar weinig gebruikte Zeiss-kijker erop met zwenkmontage, een red-dot sight voor de toekomstige drukjachten en ik was de koning te rijk! Een paar dozen Winchester Accubond 30.06 Springfield 180 gr. bonded van hetzelfde partijnummer erbij gekocht en ik kon voorlopig vooruit.

Mijn eerste smaldier schoot ik met dit geweer tijdens een drukjacht. Laagblad, maar 30 meter verder hebben we haar gevonden. Waidmannsheil!

Op een drukjacht in Rüdesheim, geboekt via Princeland, kon ik mijn eerste big schieten. Samen met mijn jachtmaat zaten we op een laagzit, toen er een zeug met vijf biggen in een treintje achter haar, van rechts, aan kwam draven. Achter ons stonden ze stil om de boel te verkennen.

Het hart bonkte ons in de keel. Wat gingen ze doen? Ze kwamen terug en liepen op een paar meter langs ons, in een rustig sukkeldrafje, de andere kant op. De achterste big op de korrel genomen en... de grendel bleek niet helemaal doorgegrendeld!

Ik zei toch: "KON ik mijn eerste big schieten."

Die dag nog enkele stuks roodwild gezien, maar niet geschoten. Afstand inschatten vind ik best lastig. Via Jan van Genechten heb ik ineens een mooie driedaagse drukjacht geboekt in Tsjechië, vlak bij Praag. Een prima verzorgde jacht met een leuke groep mensen.

De eerste dag zat ik op een drukjachtladdertje, twee meter boven de grond, tegen een boom. In de verte hoorde ik een van de drijfhondjes (voornamelijk Duitse jachtterriërs, wat een prachthondjes!) blaffen en het leek wel of hij dichterbij kwam.

Ja, ik hoorde het goed: het geblaf werd steeds luider en opeens hoorde ik daar een ander geluid bij... hmpf... hmpf...Ik draai me half om en zie een varken recht op me af komen, met een hondje er vlak achter! Wat nu?

Ik denk dat Diana zich ermee heeft bemoeid, want op dat moment gaat het hondje rechts van mij langs de boom en het varken links langs mijn boom. Het varken rent nu vrij spits van mij af. Het rode puntje van de red-dot sight achter de ribben geplaatst en trekken.

Ik zie een rookpluimpje uit het varken komen, lijkt het, maar ze rent door met het hondje er weer achter en verdwijnt in de dekking.

Kijken, kijken... Je wilt dat de jacht voorbij is, zodat je kunt kijken op de aanschotplaats, maar het is nog lang geen tijd. Opeens zie ik een hondje een eind verderop ergens aan trekken. Zal het dan toch goed raak geweest zijn? Ik heb gehoord dat wilde zwijnen hard zijn, weinig tekenen op het schot geven en dat ze nog tientallen meters kunnen lopen na een goed geplaatst schot.

Na enige tijd komen er een paar drijvers langs. Ze zien het varken liggen en slepen het naar het pad waar ik zit. Waidmannsheil!

Een overloper, mijn eerste everzwijn, ligt vijf meter van mijn neus en ik mag er nog steeds niet naartoe! "Ein Schuss, ein Sau," zei mijn buurjager na afloop. Mooier kan het toch niet verwoord worden?

De andere twee dagen nog wel meer aanblik en ook vrijlopende varkens voor mij langs gehad, maar niet geschoten. Ik ben een voorzichtige jager. Wild is geen schietschijf.

In het voorjaar van 2011 heb ik via Princeland een reebokkenjacht geboekt. Dit kon mijn eerste reebok worden. Tijdens één van de aanzitten had ik een hele mooie afschotbok, een meerjarige gaffel, op 80 meter voor me, maar ik had last van bokkenkoorts. Trillende handen, het hart in mijn keel; ik kreeg het kruis niet stil op het blad. Het ging ook niet over. Ik heb daarom niet geschoten.

Dat lange weekend heb ik veel reeën gezien, maar niet tot schot kunnen komen, dus reden genoeg om die zomer nog eens terug te komen. De eerste avond had ik al vrij snel aanloop van een geit. Toen die weg was, verscheen even later een oude bok die het pad overstak.

Dom, dom, dom dat ik meteen na het beklimmen van de kansel niet even getest had hoe mijn schiethouding was! Met de bok op 50 à 60 meter voor mij, dwars, kwam ik erachter dat ik ver voorover moest leunen, te ver om comfortabel het geweer aan de schouder te zetten. Kans verkeken. Tijdens de andere aanzitten wel reewild gezien, maar niet veilig kunnen schieten.

De laatste avondaanzit zat ik op een kansel met een heel mooi uitzicht op een wildweide, met hoge begroeiing voor me. Die hoge begroeiing leek niet ideaal, maar hier en daar waren wel open stukken.

Al binnen een uur kwam er een gaffelbokje links van mij het bos uit. De bok opgezocht in de kijker, kruis daar waar het blad zit en volgen. Geen bokkenkoorts dit keer, niks van dat alles. Nog een pas en het blad was vrij. Een schot valt. Weg bok, maar waar naartoe?

De jachthouder gebeld dat ik op een bok geschoten had, maar niet wist waar de bok was. Hij kwam eraan en ik moest blijven zitten en hem vanuit de kansel naar de plek sturen waar ik op de bok geschoten had.

Als je beneden staat, is het zicht heel anders dan wanneer je het vanaf de kansel bekijkt. Het is dus beter als je iemand vanaf jouw plek kunt sturen. Al vrij snel had hij de bok op mijn aanwijzingen gevonden. Hij had blijkbaar geen stap meer verzet. Met een beetje geluk, als het lukt om wat geld opzij te leggen, ga ik ooit weer ergens op grofwild jagen.

Wat kan jagen toch mooi zijn!

Met weidelijke groet,

Stijn Stronk